Pater Noster, qui es in cælis;

Onze Vader, die in de hemel zijt;

JE KOMT HET MAAR EENS TERUGHALEN

40

dagentijd

Het einde van een gezellig avondje: ‘Nou, tot ziens dan, bedankt voor alles en je komt het maar eens terughalen!’ Misschien is 't niet helemaal zoals het hoort ‘je komt het maar terughalen!’, maar het is vaak wel gemeend en dat maakt al heel wat goed. Nu moet u dat ‘terughalen’ niet al te letterlijk opvatten, zoals die man deed, die in een kerkgebouw de collectebussen leegde, onder het motto: ‘Ik heb in mijn leven al heel wat aan de kerk gegeven, ik kom het nu maar eens terughalen!’ Hoewel die man wel familie van ons is. Dat zijn mensen die hun hele leven lang trouw hun plichten vervullen en denken dat ze aan het einde van het leven bij God iets kunnen ‘terughalen’. Godsdienst is voor hen niets anders dan: hoe maak ik vrienden en goede relaties. Hoe kan ik zó geven dat ik het later weer eens kan terughalen?

Nu zijn er tal van mensen die niets kunnen ‘terughalen’, omdat ze niets te geven hebben. In de Derde Wereld zwerven er miljoenen kinderen 's nachts door de straten, op zoek naar wat eten en drinken. In de wereldstad New York sterven elk jaar duizenden mensen langs de weg, komen om door de vrieskou, of van honger en dorst. Zelfs in ons eigen Amsterdam liggen er mensen in portieken en langs de muren van het Centraal Station. Wat kunnen zij terughalen?

In de Veertigdagentijd staan drie woorden centraal: vasten, bidden en het geven van aalmoezen. De Vasten is een tijd van inkeer en bezinning. De rijkdom van de westerse wereld is te zien in elke supermarkt die er is. Wat een keus, wat een overvloed!
Ieder moment van het jaar is er elke gewenste groente te vinden. En de kloof tussen arm en rijk wordt steeds groter. In januari hoorden wij dat de acht rijkste mensen evenveel bezitten als de 3,6 miljard armste mensen. De kerk vraagt ons in de weken op weg naar Pasen hierbij stil te staan.

Op reis naar vriendschap en vrede in El Salvador

Dit jaar doet de MOWA mee met het landelijk project van de Vastenactie. De hoofdstad El Salvador is de gewelddadigste stad van de wereld. Vele vrijwilligers vangen jongeren en kinderen op zodat ze niet in handen van bendes komen. Zij werken aan eilanden van hoop in een zee van geweld. Kinderen in de wijken in Apopa en Mejicanos van de hoofdstad San Salvador in El Salvador kunnen niet zomaar op straat spelen: dat is veel te gevaarlijk vanwege de vuurgevechtentussen bendes onderling of tussen bendes en politie die hier dagelijks plaatsvinden. Eén van de plekken waar kinderen wel onbezorgd kunnen spelen, is het jeugdcentrum van de zusters van de Beschermengel in Apopa. In het jeugdcentrum wordt aandacht besteed aan thema’s als respect en vreedzaam samenleven, maar ook het gebruik van je talenten en het formuleren van toekomstdromen. Zo kunnen kinderen onder andere breakdancelessen, jazzedance en muzieklessen volgen waarbij de trainers tussendoor ook allerlei andere dingen bespreken met de kinderen en jongeren. Het jeugdcentrum wil kinderen graag meer mogelijkheden bieden.

Naast vasten en bidden gaat het in de Veertigdagentijd om ‘aalmoezen geven’. Wij willen als geloofsgemeenschap ons samen met andere parochies ons inzetten voor de kinderen in El Salvador. In de vastentijd staat er achter in de kerk een grote collectebus, waarin u uw gaven kwijt kunt. Alvast namens de kinderen in El Salvador: bedankt voor uw steun. En als u iets meer wilt weten over de projecten voor de vastenactie 2017 kijkt u dan eens op de site naar ‘vastenactie 2017 El Salvador, Eilanden van hoop’.

Ambro Bakker s.m.a.
Pastoor-deken RK Amstelland