ONZE LEVENSKOFFER

De nieuwjaarsrecepties zijn overal weer achter der rug. Het zijn goede momenten om elkaar te ontmoeten, elkaar aan te moedigen er weer iets moois van te maken in het nieuwe jaar 2012. Nieuwjaar, even een moment van bezinning, van stilstaan, van terugkijken en vooruitkijken. Nieuwjaar als een stoplicht, een momentopname: allemaal even niet bewegen! We gaan nog wat onwennig het nieuwe jaar in. Mensen, dieren, huizen en bomen: ze zijn allemaal weer wat ouder geworden. Ook 2012 zal weer een jaar worden van druk menselijk verkeer. Ze zullen er weer volop zijn: de gevaarlijke kruisingen, de lastige tegenliggers, de uithollingen overdwars, de wegversmallingen en de gevaarlijke oversteekplaatsen. Hoe veilig zal het menselijk verkeer in 2012 zijn?

Intussen gaan we verder op onze weg, ook als Regio Amstelland. In de nota “Nieuwe Tijden Nieuwe Wegen” van mei 2004 werden de parochies uitdrukkelijk gevraagd werk te maken van een samenwerking in regioverband. Enerzijds om een antwoord te geven op de krimpende kerk, anderzijds om de handen ineen te slaan waar het gaat om de enorme uitdaging waar de Kerk in onze tijd voor staat. Vrijwel in elke regio hebben wij een pastor die verantwoordelijk is voor diaconie en een pastor voor geloofsopbouw. In 2011 werd er in onze regio een sprong voorwaarts gemaakt in ons jongerenpastoraat en vormselcatechese.

Veel tijd is er in gestopt, en dat zal in 2012 ook zo zijn, in onze contacten met de andere christelijke kerken en andere godsdiensten. In dialoog met elkaar willen wij blijven zoeken naar een wereld die voor iedereen leefbaar is, ondanks ons verschil in geloofs- en levensovertuiging. Voor ons blijft het interreligieus gesprek belangrijk. In onze verstedelijkte samenleving hebben we mogelijkheden - als nergens anders - om met andere culturen, andere godsdiensten, andere leefstijlen, kennis te maken, ervaringen uit te wisselen en van elkaar te leren. Streven naar een eenheid in verscheidenheid. Voortdurend op zoek, niet naar wat ons scheidt, maar wat ons samenbindt.

Een lastig probleem, waar we ook in 2012 mee te maken krijgen, is de aandacht die we moeten geven aan de situatie van onze kerkelijke gebouwen. Het is duidelijk dat we te ruim in ons jasje zitten en dat de kosten die met de instandhouding van de gebouwen samenhangen al lang de pan uitrijzen. Vorig jaar is de Annakerk gesloten en is ook de keuze gemaakt om het kerkgebouw in Bovenkerk te handhaven en de H. Geestkerk op termijn te sluiten. Ook in 2012 zullen we ook op dit vlak weer belangrijke besluiten moeten nemen. En vaak brengt dit de nodige pijn en onrust met zich mee. Het gaat om plaatsen waar veel mensen hun hart hebben liggen. Ze zijn er gedoopt, deden er hun eerste communie, zijn er gevormd en getrouwd, hebben er geliefden de laatste eer bewezen. We zijn ons ervan bewust dat de gebouwenproblematiek een pijnlijke zaak is voor vele betrokkenen. Het is te hopen dat ook de overheid bereid is mee te denken over de toekomst van onze vaak gezichtsbepalende kerkgebouwen.

Zo gaan we met elkaar het nieuwe jaar in. Een jaar met zorgen, maar ook vol mogelijkheden en ongekende kansen. Laten we daarmee de zorgen, pijn en problemen van het oude jaar achter ons? Sommige zaken willen we liefst zo snel mogelijk vergeten. Maar toch behoren die vervelende momenten ook bij het nieuwe jaar 2012. De Duitse schrijver Berthold Brecht (1898-1956) heeft het in één van zijn verhalen over een jongen die op reis gaat. In de haast pakt hij een te kleine koffer en propt daar alles in wat hij nodig heeft - sokken, boeken, schoenen, broeken en truien. De koffer is te klein, hij gaat er boven op zitten en doet de koffer met geweld dicht. En alles wat úit de koffer steekt knipt hij er met een schaar af: een halve pyjama, een stuk trui, de mouw van een overhemd. Zo gaat-ie op reis: aan de buitenkant is er niets te zien: het is een keurige koffer. Maar van binnen is het één grote warboel en de helft is kapot.

Vaak ziet onze levenskoffer er ook zo uit! Wij hebben de neiging om alles wat er niet inpast maar weg te knippen. De psychologie zegt dat we een selectief geheugen hebben. Onze herinneringen knippen we keurig bij, want we willen ons verleden in orde hebben. Herinneringen, die ons soms verschrikkelijk veel pijn doen, proberen we weg te werken uit ons geheugen. Dat lukt je nooit helemaal, want soms word je door een enkel woord weer herinnerd aan wat er gebeurd is. Er is iets fout gegaan en je doet alsof er nooit iets is gebeurd: je knipt je levenskoffer bij. Zo houden we ons verleden overzichtelijk!

Naar 2012 nemen we niet alleen de goede dingen mee, ook de vervelende herinneringen; ook de conflicten binnen en tussen parochies, horen in onze levenskoffer thuis. We moeten ze niet weg praten, maar ze een plaats in onze levenskoffer geven. Een lach en een traan liggen dicht bij elkaar. Soms word je wel eens moedeloos, als je tot de ontdekking komt, dat het einde van 2012 er weer hetzelfde uit zal zien als het einde van 2011 - ondanks alle goed bedoelingen waarmee we het nieuwe jaar zijn ingestapt. We moeten misschien elkaar nemen zoals we zijn, want wij mensen zijn zo broos en breekbaar, zo gauw kapot.

Toch zijn er ook hoopvolle tekenen. Als ik kijk hoeveel tijd en energie niet alleen de pastores, maar ook de talloze vrijwilligers besteden om er voor te zorgen dat het evangelie van Jezus Christus ook de komende generaties in Amstelveen/Buitenveldert blijft doorverteld en doorgegeven. En dat is ook onze opgave in onze tijd: kerk-zijn en kerk-blijven onder veranderende omstandigheden. Dat vraagt om geloof, dat vraagt om hoop, maar in onze samenwerkingsprocessen vooral om de liefde. Ik ben de pastores en vrijwilligers dankbaar voor het vele werk dat zij verrichten. Leden van de regionale werkgroep, pastores, kerkbesturen, en de vele vrijwilligers: van harte dank je wel! Ook in 2012 mogen we gelukkig op uw geloof, uw onmisbare steun en uw toewijding blijven rekenen!

Het nieuwe jaar 2012 hoeft niet moeilijk te zijn, als we maar weer een hand vinden die ons wil meetrekken. Als er ook in 2012 maar weer mensen zijn die ons in de ogen willen kijken en naar ons willen luisteren. Het jaar 2012 hoeft geen verschrikking te zijn, als er maar weer een kus komt van iemand, of een vriendelijk woord. Als we dat bij elkaar vinden, zal 2012 een zalig en gelukkig en gezegend nieuw jaar worden. Wij hoeven onze koffer niet bij te knippen, als we onze herinneringen maar ook onze spanningen en tegenstellingen, een plaats durven geven, en als we het maar aandurven om op te blijven komen voor elkaars onvermogen. In Gods Naam! Onder Zijn zegen mogen wij het nieuwe jaar ingaan, naar nieuwe tijden, met nieuwe wegen.

© Pastoor Ambro Bakker s.m.a.
Pastoor-deken H.Augustinus
Amsterdam-Buitenveldert

recente aanpasssingen

• Geloof en spiritualiteit:
  MAG HET EEN IETSJE MEER ZIJN?
  WAARMEE KAN IK U VAN DIENST ZIJN?
  EEN ZALIG NIEUWJAAR