Pater Noster, qui es in cælis;

Onze Vader, die in de hemel zijt;

BRUGGENBOUWERS

bruggenbouwers

Onder het motto ‘Vrede verbindt’ wordt van zaterdag 19 tot zondag 27 september de jaarlijkse Vredesweek gehouden. Dat doen we al vanaf 1967. Om samen in vrede te geloven heb je de ander nodig. Mensen die naast je staan en mensen die niet tot je directe omgeving behoren. Dit is niet altijd gemakkelijk. Die ander maakt ons soms angstig, waardoor spanningen, ook in onze eigen samenleving, kunnen oplopen. Daar zijn de spanningen na de terroristische aanslagen in Parijs een duidelijk voorbeeld van. De Vredesweek gaat over deze keuze: trekken we ons onverschillig terug en keren we de ander de rug toe of organiseren we een tegenkracht tegen angst en terreur? Vooral ook in onze tijd, waarin de conflicten wereldwijd zijn toegenomen hebben we moedige bruggenbouwers nodig om bruggen naar elkaar te slaan, zowel in onze eigen samenleving als wereldwijd. In conflicten ver weg, maar ook dichtbij huis, in de eigen buurten en wijken.

Maar als de Bijbel minder scheutig met het woord ‘brug’ is, betekent dat nog niet dat het woord dwars staat op wat de Bijbel ons wil zeggen. Integendeel: De Babyloniërs wilden een brug bouwen tussen de aarde en de hemel. Maar de toren stortte in. Want een brug tussen aarde en hemel wordt niet door mensen, maar door God aangelegd. En dan het verhaal van Noach en zijn ark, Er verscheen aan de hemel een teken, een regenboog. God zelfs sluit een nieuw verbond met Noach en slaat een brug naar de mensen toe. En kijk eens naar het optreden van Jezus. Als geen ander slaat hij bruggen, naar God, naar de mensen om hen heen en spoort mensen aan ook een gelovige brug te slaan naar zichzelf. Door een brug te slaan naar de tollenaar Zacheüs, naar de Samaritaanse, naar het hoertje bij de bron - en dat in een ontwapenende houding - nodigt hij ons uit om over de brug te komen.

Rabbi Eisik uit Krakau droomde dat er in Warschau onder de brug naar het koninklijk paleis een schat begraven lag. De volgende dag ging hij op weg naar de hoofdstad, een ongelooflijk eind lopen. Zijn schoenen waren half versleten, toen hij in de hoofdstad aankwam. Maar helaas, op de brug stonden koninklijke wachten. Hij liep langs de brug heen en weer. De wachtcommandant vond dat verdacht en liet hem arresteren. Bibberend vertelde Rabbi Eisik wat hij bij de brug deed. De commandant bulderde van het lachen. De commandant zei: ‘Vergeefse moeite, want vanmorgen zei iemand tegen me dat hij een droom had gehad, waarin hem werd meegedeeld dat er een schat begraven lag onder de haard van Rabbi Eisik. En denk je dat ik zo gek ben om dan naar Krakau te gaan? Daar wonen wel duizenden mensen met de naam Eisik’.

Nu moet u weten dat de Joodse naam Eisik te vergelijken is met onze Nederlandse naam Bakker. Daar zijn er honderdduizenden van. Rabbi Eisik boog zijn hoofd en ging naar huis. Plotseling wist hij dat de werkelijke schat begraven ligt onder je eigen haard. We zoeken het geluk vaak veel te ver en hebben niet in de gaten dat het geluk gewoon thuis voor het oprapen kan liggen. Maar dan moet je wel over de brug komen en een bruggenbouwer worden. En als wij ons blijven inzetten om bruggen te bouwen naar elkaar, zal God voor ons een brug slaan naar zijn Koninkrijk! Het is de laatste brug die we in ons leven overgaan, maar wel een brug die ons brengt naar de andere kant, naar de vrede van God. Ik wens u een inspirerende Vredesweek toe.

Ambro Bakker s.m.a.
Pastoor-deken RK Amstelland